„Po tamtej stronie”

„Po tamtej stronie” to tytuł wystawy malarstwa Blanki Dudek, której wernisaż odbył się w środę, 13 września, w Klubie Kliny. Przypomnijmy, że p. Blanka od trzech lat prowadzi u nas zajęcia plastyczne dla dzieci. A oto notka o artystce i jej dziełach…

Blanka Dudek – urodzona w 1983 roku w Opolu. Absolwentka Wydziału Malarstwa ASP w Krakowie, dyplom w pracowni prof. Jacka Waltosia w 2009 roku.  Stypendystka Ecole Nationale Superieure des Beaux- Arts w Paryżu, w ramach programu Sokrates-Erasmus. Od 2014 środowiskowe studia doktoranckie w krakowskiej ASP. Zajmuje się malarstwem sztalugowym, rysunkiem.

Wybrane wystawy: międzynarodowy projekt artystyczny Kafka- przełamywanie granic, Galeria „Zamek”, Reszel, 2017; wystawa pokonkursowa IV Triennale Malarstwa Animalis, Galeria MM, Chorzów, 2017; indywidualna wystawa malarstwa Roz-Patrzenie, Galeria Lamelli, Kraków, 2016; indywidualna wystawa malarstwa Zanurzenia, Galeria Sztuki Ślimak, Wrocław, 2016; wystawa pokonkursowa 12 Międzynarodowy Jesienny Salon Sztuki

Medal Rektora Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, BWA, Ostrowiec Świętokrzyski, 2014;

wystawa pokonkursowa II Międzynarodowy Konkurs Artystyczny- Pejzaż Współczesny, Miejska Galeria Sztuki, Częstochowa, 2015.

Obrazy prezentowane na wystawie w Klubie Kliny są efektem pracy nad kilkoma cyklami malarskimi, zainspirowanymi tekstem Alfreda Kubina Po tamtej stronie. Książka stała się punktem wyjścia do rozważań nad rolą wyobraźni w procesie twórczym. W tej surrealistycznej powieści znaczącym elementem jest natura i jej współistnienie z człowiekiem. W świecie Przemian elementy rzeczywiste i wyśnione, sylwetki ludzi i zwierząt przenikają się wzajemnie, ulegając nieustannym metamorfozom. Odnaleźć w nich można precyzyjnie malowane detale, jak i niewyraźne kształty. To pewnego rodzaju „zaburzenie” ostrości niektórych fragmentów obrazów tworzy odległość, dystans pomiędzy dwoma przestrzeniami pozornie do siebie nieprzystającymi. Malarska próba zbadania relacji pomiędzy wyobraźnią a percepcją wzrokową odnosi się do procesu postrzegania. Sugeruje wizualną analizę polegająca na patrzeniu w różnych kierunkach, na różne sposoby, ku różnym obszarom rzeczywistości i nadrzeczywistości, czego jednym z efektów jest obraz zniekształcony, rozmyty.

Nawet jeśli proces twórczy odbywa się nie poprzez bezpośrednią obserwację natury, zawsze jest jej rezultatem. Efektem tej obserwacji jest zdolność do wyobrażania, zwykle luźny zarys, odkrywcza wizja, która ulega ciągłym zmianom podczas pracy. Malowanie jest próbą nadania plastycznego kształtu wyobrażeniom w sposób, niemożliwy w bezpośrednim oglądzie. Różnorodność wizualnego odbioru rzeczywistości jest pokazana poprzez zestawienie form realistycznych z mniej określonymi. Widzowi pozostawiona jest swoboda interpretacji, otrzymuje wskazówkę w postaci elementów bardziej jednoznacznych, właściwych dla sztuki figuratywnej, a jednocześnie może on dostrzec abstrakcyjny charakter eksponowanych obrazów.